بخاطر تو ، اینجا همین گونه می ماند تا

تا بیایی ....  ببخشی .... بنویسی .... بمانی ...

تا بمانم ... تا نفس بکشم ... تا تو را استشمام کنم

تا بمیرم برایت .... آنچنانکه خواستی .... آنچنانکه میخواهم

پس منتظرت می مانم تا ........ من هستم ... تو هستی ... خدا هست

زمان و گذر زمان بی معنی است ، چند روز ، چند هفته ، چند ماه ، چند سال دیگر

چه تفاوتی میکند ، مهم آن است که عاشقی منتظر است برای دیدن معشوقی که جان است

و عشق یعنی همین ..... انتظار و انتظار و انتظار .... امید و امید و امید دیدار

پس منتظرت می مانم ..... ای همه گذشته و حال و آینده ام

چه کلمه نا مانوسی شده میان ما آدمها

دریغ که هیچوقت بجا و بموقع از آن استفاده نکردیم

وقتی باید می گفتیم ترسیدیم ، خجالت کشیدیم ، حیا کردیم

و وقتی نباید می گفتیم ، گفتیم

چه دیر گفتیم

و وقتی گفتیم

رنج خود را زیاد کردیم ، داغ خود را تازه کردیم ، حسرت خود را افزون کردیم

و مردیم

گفتم که دل من است او را منزل

گفتا که دلت کجاست ، گفتم بر او

پرسید که او کجاست ، گفتم در دل

و این حرف ، می تواند آسمان را به زمین بچسباند

وقتی " قریب " اینهمه نزدیک است و " غریب " اینهمه دور

همه دعوا بر سر این دو حرف است " غ " و " ق "

آیا کسی به فکر غربت من هست ؟

وقتی کسی نیاید ،

وقتی هیچ کسی نیست

وقتی غربت بیداد می کند ،

آیا کسی می فهمد ؟

" غربت قریب " یعنی چه ؟

با امید ، نفس می کشم

با صبر ، عهد دیرینه دارم

اما ...

خدایا ....

تو هم کاری بکن

این دریای اندوه است و آن .......

راستی چشمانت را به چه می توانم تشبیه کنم ؟؟

گفتم : رنگ رخساره خبر می دهذ از سر درون

گفت : رخساره ات که زرد زرد است ،لابد درونت هم زرداست ! پس آتش عشق و سرخی و ... اینها یعنی چه ؟

گفتم : ........... راستی چه باید بگویم ؟؟

یاد شعری از سعدی افتادم

گویند روی سرخ تو سعدی ، که زرد کرد ؟                     اکسیر عشق در " مسم " افتاد و " زر "شدم

بر مرکب آرزو سوار آید دل

گر دل نبود کجا وطن سازد عشق ؟         

ور عشق نباشد به چه کار آید دل ؟!

و چشم شعر هجرانم چه گریانست

میان دست گرمت جای دستم نیست

خزان سرد من دیگر زمستانست

ز دشت خون که تنها از افق پیداست

غروب تلخ بی فدا نمایانست

زلال موج لبخندت هویدا نیست

و حجم شعر من اینک هراسانست

قصیده بی تو پژمرد و غزل افسرد

جیات واژه ها هم رو به پایانست

برای زخم هجرانی که من دارم

حضور یاد تو همواره درمانست

                                                                                  بهروز قاسمی

برای سخن گفتن ، عشق لازم است

برای نفس کشیدن ، عشق لازم است

برای ....

برای زندگی کردن ، عشق لازم است

و برای همه عشق

برای عاشق شدن

دل لازم است

و وقتی همه دلت جایی دیگر اسیر است ....

زندگی کردن چه معنی دارد ؟؟

ماه هاست بر من نتابیده

تنم سرد سرد است

پایم را از چهاردیواری زندانم بیرون نگذاشته ام

شب و روز برایم تفاوتی ندارند

هرچه به سکوت نزدیک می شوم

می دانم که شب در راه است

چه آرامشی دارد این شب

لااقل صدای ناله خودم را در این سکوت می شنوم

بی مزاحم و بی تماشاگر

هر وقت در آغوش شب غربت را می گریم

آرامم می کند 

کاش آرامشم مدام باشد و ماندگار

این ، دریای اندوه است و آن ، دریای شادیهاست

بقیه اش را فراموش کرده ام

گاهی که اختیار دستم با دلم باشد ، چیزهایی می نویسم

اما دریغ

خدا نکند اختیار با درد و غم باشد و با هجر و فراق

هرچه دل کرده باشد را می سوزانند

چیزی بر جا نمی گذارند جز خاکستر

و این آتش عشق است

عهد نابستن از آن به ، که ببندی و نپایی

دوستان عیب کنندم که چرا دل به تو دادم !!

باید اول به تو گفتن ، که چنین خوب چرایی ؟

ای که گفتی مرو اندر پی خوبان زمانه

ما کجائیم در این بحر تفکر ، تو کجایی

......

گفته بودم چو بیایی ، غم دل با تو بگویم

چه بگویم ، که غم از دل برود چون تو بیایی

سعدی آن نیست که هرگز ز کمندت بگریزد

که بدان است که در بند تو خوشتر ، که رهایی

وه! چون كنم؟ كه نيست به كف اختيار من

                                                                                        هلال جغتایی

تو بهانه زنده بودن منی

تو بهانه عشق منی

تو بهانه انتظار منی

تو بهانه خنده منی

تو بهانه گریه منی

تو بهانه ای که نفس بکشم

تو همه بهانه منی

وقتی عشق استاد به " فاطمه " خانم به سرانجام نرسید ، استاد درس و دانشگاه را رها کرد و منزوی و .....

سالهای عمر را سپری کرد تا اینکه بعد از سالیان استاد بیمار شدند و در بیمارستان بستری

خبر به " فاطمه " خانم رسید و به دیدار استاد رفت ،

استاد با دیدن ایشان بداهه سرودند :

 آمدی جانم به قربانت ولی حالا چرا؟
بى وفا حالا که من افتاده‌ام از پا چرا؟

نوش دارویی و بعد از مرگ سهراب آمدی
سنگدل این زودتر مى خواستی, حالا چرا؟

عمر ما را مهلت امروز و فردای تو نیست
من که یک امروز مهمان توأم, فردا چرا؟

نازنینا ما به ناز تو جوانی داده‌ایم
دیگر اکنون با جوانان ناز کن با ما چرا؟

ای شب هجران که یک دم در تو چشم من نخفت
این قدر با بخت خواب آلود ، لالایی چرا؟

آسمان چون شمع مشتاقان پریشان می‌کند
در شگفتم من نمى پاشد زهم دنیا چرا؟

شهریارا بی حبیب خود نمى کردی سفر
این سفر راه قیامت مى روی تنها چرا؟
 

مبادا وقتی بیایی که ......... نفس گفتنم هم نباشد ؟؟

نمی فهمد !!

چه می داند کسی درد یعنی چه ؟

درد عشق

درد یار

درد دوری و هجران

فراق و گریه و ناله

زمین و آسمان کورند

آدمها نمی بینند

درد یعنی چه

نمی دانند ، درد با عاشق چه نزدیک است

امان از درد

درد عشق

دردی که کسی آنرا نمی داند

نمی فهمد

نمی بیند

نمی خواهد

تو که گفتی دیگر چیزی نمی نویسی و همین نوشته ها را هم مدام حذف می کنی ، چرا دوباره بلبل شدی ؟!

ای ساده ....

عاشق شده ای ؟؟

همه دلت را به کسی داده ای ؟؟

می دانی مردن در انتظار یعنی چه ؟؟

اگر بعد از مدتها انتظار ، نسیم مسیحایی یار بر تو گذر کند چه می شوی ؟؟

بر دلت چه می گذرد ؟؟

زنده نمی شوی ؟؟

بلبل که هیچ ....

همه وجودت زبان می شود

به گفتن

به توصیف

بی اختیار

بی قرار

ای کاش در آن لحظه

که تقدیم تو شد ، هستی من

می سپردم که مراقب باش ،

جنس این جام ، بلور است

پر از عشق و غرور است

مبادا که بازیچه شود

می شکند

                                                                                                ( دکتر شریعتی )